VARLIĞIN FREKANS DOKUSU: KÜTLE, GRAVİTASYON VE BOŞLUĞUN HÂLLER SÜREKLİLİĞİ İÇİNDE OKUNMASI

VARLIĞIN FREKANS DOKUSU: KÜTLE, GRAVİTASYON VE BOŞLUĞUN HÂLLER SÜREKLİLİĞİ İÇİNDE OKUNMASI

Yazar: Meçhul Bilge Zerone Cevat ORHAN

Bağlılık: Bağımsız Araştırmacı

Tarih: 10 Şubat 2026

ÖZET

Bu makale, modern fiziğin temel kavramları olan kütle, gravitasyon ve boşluğu, geleneksel “nesne-kuvvet-mekân” paradigmasının ötesinde, “hâl”, “yoğunlaşma” ve “frekanssal hizalanma” kavramları üzerinden yeniden yorumlamayı önermektedir. Kuantum fiziğindeki “ayırt edilemezlik ilkesi”nden ve elektron-pozitron simetrisinden yola çıkarak, varlığın sabit şeylerden değil, dinamik bir “hâller sürekliliği”nden oluştuğu tezi geliştirilmektedir. Bu çerçevede, kütle düşük frekanslı bir yoğunlaşma ve titreşimsel atalet olarak, gravitasyon bir çekim kuvveti değil frekanssal uyumlanma süreci olarak ele alınmaktadır. "Boşluk" kavramı ise radikal bir şekilde, bir varlık kategorisi olmaktan çıkarılıp, frekansın bağlanmadığı saf titreşim hâlinin geleneksel dildeki karşılığı olarak yeniden tanımlanmaktadır. Çalışma, yeni bir fizik teorisi iddiası taşımadan, mevcut fiziksel modellere ontolojik ve fenomenolojik bir derinlik kazandırmayı amaçlayan kavramsal bir okuma sunmaktadır.

Anahtar Kelimeler: Hâl, yoğunlaşma, akış, frekans, hizalanma, simetri, kütle, gravitasyon, boşluk, ontoloji, fenomenoloji.

1. GİRİŞ: NESNELERDEN HÂLLERE BİR GEÇİŞ ÇAĞRISI

Modern fizik, evreni anlama ve modelleme konusunda eşsiz bir başarıya sahiptir. Ancak bu başarı, çoğunlukla “parçacık”, “alan”, “kuvvet” ve “boş uzay” gibi kavramların üzerine inşa edilmiş matematiksel bir dil ile sınırlı kalmıştır. Bu dil, nasıl olduğunu olağanüstü bir kesinlikle betimlerken, ne olduğuna dair ontolojik soruları genellikle dışarıda bırakır (Heisenberg, 1958). “Bir elektron nedir?”, “Yerçekimi dediğimiz şey neden var olur?” veya “Boşluk neden enerji ile doludur?” gibi sorular, yalnızca denklemlerin ötesine geçen bir kavramsal ve varoluşsal derinlik arayışını işaret eder.

Bu çalışma, bu arayışa yanıt verme iddiasından ziyade, ona yeni bir yol açmayı hedeflemektedir: Fiziksel gerçekliği, birbirinden ayrı “şeyler”in toplamı olarak değil, sürekli dönüşen ve birbirine dönüşen “hâllerin sürekliliği” olarak okumak. Bu okumanın dayanağı, kuantum fiziğinin en temel ve radikal gözlemlerinden biridir: Bütün elektronlar aynıdır. Onlara bireysel kimlikler atfedemeyiz; yalnızca içinde bulundukları durumları (enerji seviyesi, spin yönü) ayırt edebiliriz (French & Krause, 2006). Bu olgu, kimliğin değil, bağlamın önceliğini gösterir ve “nesne” fikrinin temel düzeyde nasıl çözüldüğüne işaret eder. İşte bu çözülme noktası, “hâl” kavramını inşa etmek için sağlam bir ontolojik zemin sunar.

2. KAVRAMSAL ÇERÇEVE VE TERİMLER SÖZLÜĞÜ

Bu bölüm, makalenin merkezinde yer alan ve geleneksel fizik dilinden özenle ayrıştırılan temel kavramları tanımlamaktadır.

· Hâl: Bu çalışmadaki merkezi kavram. Ne geleneksel bir parçacık (noktasal nesne) ne de Newtoncu anlamda bir alandır (dışsal bir mekâna yayılmış özellik). Hâl, varoluşun temel bir oluş tarzıdır. Dinamik, ilişkisel ve bağlama bağlıdır. İki ideal uç arasında bir süreklilik olarak tezahür eder.

· Akış Hâli: Hâlin, tutunmayan, şekilsiz, yerel bir kimliği olmayan ve saf geçişi temsil eden görünümü. Yüksek frekanslı ve düşük dirençlidir. Foton, bu hâlin prototipidir¹.

· Yoğunlaşma Hâli: Akışın, belirli bir zeminle (örneğin Higgs alanı) etkileşerek yavaşlaması, odaklanması ve geçici bir “yer edinmişlik” ile “ağırlık” kazanması. Düşük frekanslı ve yüksek dirençlidir. Elektron, bu hâlin prototipidir.

· Frekanssal Hizalanma: Yoğunlaşmış bir hâlin, çevresindeki titreşimsel zemini (uzay-zaman dokusunu) kendi merkezine doğru bükmesi ve bu zemindeki diğer hâllerin en az dirençli yolu (jeodeziği) takip ederek bu merkeze doğru yönlenmesi süreci. Geleneksel “çekim kuvveti”nin yerine önerilen açıklayıcı ilkedir.

· Lâzaman, Lâmekân, Lâşekil: Hâlin, özellikle akış durumunda ve yoğunlaşmanın çözüldüğü simetri kapanma noktalarında, klasik anlamdaki zaman, mekân ve şekil kategorilerinin askıya alınması veya anlamını yitirmesi hali. Kökeni ontolojik ve mistik düşünce geleneklerine dayanan bu terimler², burada fenomenolojik bir betimleme aracı olarak kullanılmaktadır.

· Sekinet: Türkçe’de “dinginlik, huzur, sükûnet” anlamına gelen bu kelime, bu çalışmada evrensel süreçlerin nihai eğilimi olarak, titreşimsel karmaşanın içinde denge ve uyum halini bulma yönelimini ifade etmek için kullanılmaktadır.

3. TEMEL ARGÜMAN: HÂLLER SÜREKLİLİĞİ

Yukarıdaki kavramsal araçlarla, fiziksel gerçekliğe dair aşağıdaki bütüncül okuma önerilmektedir:

3.1. Çıkış Noktası: Simetri ve Ayırt Edilemezlik

Kuantum alan kuramı, aynı türden temel parçacıkların (tüm elektronlar, tüm fotonlar) bireysel kimliklerinin olmadığını, yalnızca kuantum durumlarıyla tanımlanabildiklerini söyler. Bu, “bu elektron” diyemeyeceğimiz, yalnızca “bir elektron durumu”ndan bahsedebileceğimiz anlamına gelir (Wilczek, 2008). Dahası, elektron ve onun karşı-parçacığı pozitron, kütle ve spine göre aynı, elektrik yüküne göre zıttır. Onların karşılaşarak ışığa dönüşmesi (yok oluş), basit bir imha değil, bir simetrinin kapanmasıdır. Yoğunlaşmış, zıt işaretli iki hâl, karşılıklı olarak birbirini iptal ederek, saf, şekilsiz akışa (enerji/foton) geri döner (Feynman, 1949). Bu noktada, taşıyıcı “şey” ortadan kalktığı için, ona bağlı “önce-sonra” dizisi (zaman) ve “burada-orada” konumu (mekân) da dayanağını kaybeder; saf potansiyel (lâşekil) kalır.

3.2. Kütlenin Yorumu: Direnç, Ağırlık Değil, Yavaşlıktır

Kütle, Newton fiziğinde ataletin, Genel Görelilik’te uzay-zamanı büken niteliğin, Standart Model’de ise Higgs mekanizması ile kazanılan bir özelliğin adıdır. Bu çalışma, bu perspektifleri birleştirerek kütleyi hâlin düşük frekanslı bir yoğunlaşması olarak yorumlar. Yoğunlaşma, yüksek frekanslı serbest akışın, bir zeminle etkileşerek “yavaşlaması” ve enerjisinin belirli bir odakta “çökmesi”dir. Düşük frekans, doğası gereği değişime karşı direnç demektir. Bir cismi hızlandırmak veya yönünü değiştirmekteki zorluk, onun “ağır” olmasından değil, yoğunlaşmış hâlinin düşük titreşimsel ritmini koruma eğilimindendir (titreşimsel atalet). Kütle, bu direncin ta kendisidir. Higgs alanı, bu yavaşlamayı ve yoğunlaşmayı mümkün kılan “zemin” veya “eşik” olarak düşünülebilir³.

3.3. Gravitasyonun Yorumu: Çekim Değil, Uyumlanma

Genel Görelilik, gravitasyonu uzay-zamanın madde-enerji tarafından bükülmesinin geometrik bir sonucu olarak açıklar (Einstein, 1915). Bu çalışma, bu devrimci bakışı kabul eder ve onu şu şekilde tamamlar: Uzay-zaman eğriliği, altta yatan bir titreşimsel hizalanmanın geometrik dildeki ifadesidir. Yoğunlaşmış, düşük frekanslı bir hâl (kütle), içine gömülü olduğu evrensel titreşim dokusunu –ki biz buna uzay-zaman diyoruz– etkiler ve onu kendi merkezine doğru “büker”. Bu bükülmüş zemin üzerinde hareket eden diğer nesneler, gizemli bir “çekim kuvveti” hissetmezler. Daha ziyade, en az dirençli yolu, yani en güçlü titreşimsel hizayı (jeodeziği) takip ederler (Rovelli, 2004). Bir elmanın Dünya’ya düşüşü, bir çekilme değil, evrensel frekans alanındaki en uyumlu konuma doğru bir hizalanma sürecidir. Işığın bükülmesi ve zamanın yavaşlaması da bu hizalanmış alanın doğal sonuçlarıdır. Özetle: Evren çekmez; uyum sağlar.

4. BOŞLUK VE ALAN KAVRAMLARININ ONTOLOJİK AŞIMI

Geleneksel ve modern fiziksel dil, "boş uzay" ve "kuantum alanı" gibi kavramları, varlığın tarafsız bir zemini veya değer atanabilir bir arka planı olarak ele alır. Bu çalışmanın geliştirdiği "hâller sürekliliği" çerçevesi, bu kavramların ontolojik statüsünü kökten sorgular.

Klasik anlamda bir "alan", üzerinde değerler tanımlanabilen önceden var olan bir düzlem (mekân) gerektirir. Benzer şekilde "boşluk", bu düzlemin içeriğinden yoksun hali olarak düşünülür. Ancak, elektronların ayırt edilemezliği ve simetrik kapanışları gibi temel gözlemler, birincil bir "zemin" veya "içinde bulunulan bir yer" fikrini imkânsız kılar. Bir elektron, bir şeyin "içinde" değildir; o, bir hâldir.

Buradan hareketle, bu çalışmada kullanılan "boşluk" terimi, gerçek bir varlık kategorisine veya edilgen bir alana işaret etmez. Daha ziyade, frekansın bağlanmadığı, titreşimin şekle (forma) zorlanmadığı hâlin, geleneksel dildeki karşılığı olarak kullanılmıştır. Aynı şekilde, "alan" kavramı da hesapsal bir kolaylık, ontolojik bir gerçeklik değildir.

Sonuç olarak, bu okuma şunu önerir: Ne mutlak bir boşluk, ne de onun üzerine kurulu alanlar vardır. Var olan tek şey, frekanssal hâllerin farklı yoğunluklarda (yoğunlaşma/akış) kendini göstermesidir. "Boşluk" dediğimiz şey, bu sürekliliğin bağlanmanın en az olduğu ucudur; "madde" ise bağlanmanın yoğun olduğu. İkisi arasında, sabit bir zemin yoktur; sadece dönüşen bir oluş vardır.

5. BÜTÜNCÜL SONUÇ: TEK BİR DOKU, ÜÇ GÖRÜNÜM

Bu okuma, kütle, gravitasyon ve boşluğu ayrı ve bağımsız fenomenler olarak değil, aynı temel yapının üç iç içe geçmiş görünümü olarak sunar:

1. Kütle: Hâlin yoğunlaşmış ve dolayısıyla dirençli, zaman-mekânda yerleşik hali.

2. Gravitasyon: Bu yoğunlaşmanın, çevresel titreşim dokusunda (uzay-zamanda) bir hizalanma (eğrilik) yaratma ve sürdürme süreci.

3. Boşluğun Aşılması: Geleneksel "boşluk" kavramının işaret ettiği şey, yoğunlaşmanın en aza indiği, serbest titreşim potansiyelinin ve dönüşüm imkânının hâkim olduğu uçtur. Bu bir "yer" veya "alan" değil, hâlin kendisidir.

Bu üçlü dinamik bir bütündür. Madde ve enerji bu süreklilik içinde birbirine dönüşebilir (nükleer reaksiyonlar, parçacık yok oluşları). Geleneksel “kuvvet” kavramı, özellikle gravitasyon bağlamında, temel bir açıklayıcı olmaktan çıkar ve derindeki bu hizalanma süreçlerinin makroskobik düzeydeki algılanış biçimi, bir epifenomen haline gelir.

6. TARTIŞMA VE SINIRLILIKLAR

Bu çalışmanın amacı, fizik yasalarını çürütmek veya yeniden yazmak değildir. Amacı, bu yasaların başarılı bir şekilde betimlediği gerçekliğe dair alternatif bir anlamlandırma çerçevesi önermektir. Bu bir teori değil, bir ontolojik okuma denemesidir.

· Güçlü Yönleri: Farklı fiziksel olguları (ayırt edilemezlik, simetri, atalet, uzay-zaman eğriliği, vakum enerjisi) tek bir kavramsal bütünlük içinde birleştirme potansiyeli taşır. “Nesne” ve “boşluk” ikiliğini aşarak, varlığı daha akışkan ve ilişkisel bir temelde ele alır.

· Sınırlılıkları: Matematiksel bir model veya deneysel öngörü sunmaz. Daha ziyade, mevcut modellerin felsefi yorumuna katkıda bulunur. Kavramsaldır ve doğrudan test edilemez.

· Çıkarımlar: Bu perspektif, fizik ile felsefenin, bilimsel modelleme ile varoluşsal sorgulamanın kesişiminde durur. Evreni, yalnızca hesaplanabilir bir sistem olarak değil, aynı zamanda derin bir bağlantı ve bütünlük içinde deneyimlenebilir bir oluş süreci olarak da kavramamıza olanak tanıyabilir.

Sonuç olarak, bu makale şunu öne sürer: Varlık, sabit şeylerden müteşekkil bir koleksiyon değildir. O, sürekli bir oluş halidir – kütleyle yoğunlaşan, gravitasyonla hizalanan ve geleneksel "boşluk" kavramının ötesinde saf titreşim olarak var olan bir süreklilik. Belki de bu sürekliliğin ve evrenin nihai amacı, karmaşık bir “şey” olmak değil, titreşimlerin içindeki o denge noktasını, o dinginliği (sekinet) bulmaktır. Hakiki anlayış da, bu oluşun ve sekinetin aynı anda farkına varmaktan geçer.

KAYNAKÇA

Einstein, A. (1915). Die Feldgleichungen der Gravitation. Sitzungsberichte der Königlich Preußischen Akademie der Wissenschaften, 844-847.

Feynman, R. P. (1949). The theory of positrons. Physical Review, 76(6), 749.

French, S., & Krause, D. (2006). Identity in Physics: A Historical, Philosophical, and Formal Analysis. Oxford University Press.

Heisenberg, W. (1958). Physics and Philosophy: The Revolution in Modern Science. Harper & Brothers.

Rovelli, C. (2004). Quantum Gravity. Cambridge University Press.

Wilczek, F. (2008). The Lightness of Being: Mass, Ether, and the Unification of Forces. Basic Books.

DİPNOTLAR

¹ Burada “prototip” ifadesi, fotonun kütlesiz ve spin-1 bir parçacık olarak tanımlanmasından hareketle, onun “akış” kavramının en saf fiziksel karşılığı olarak görülebileceğini ima etmek için kullanılmıştır. Fotonun kendisi de bir kuantum alanının uyarımıdır, mutlak bir “saf hal” değildir.

² Lâzaman (لا زمان), Lâmekân (لا مكان), Lâşekil (لا شكل) ifadeleri, İslam tasavvufu ve özellikle vahdet-i vücud düşüncesinde, Mutlak Varlık’ın (Hak) zaman, mekân ve suretten münezzeh olduğunu ifade etmek için kullanılır. Bu çalışmada, tamamen farklı bir bağlamda ve mecazi olarak, fiziksel hâllerin belirli sınır durumlarında bu kategorilerin işlevsizleşmesini betimlemek için ödünç alınmıştır.

³ Higgs mekanizmasının teknik açıklaması bu makalenin kapsamı dışındadır. Burada, kütle kazanımının nasıl olduğundan ziyade, kazanılan kütlenin ne anlama geldiği üzerine bir yorum geliştirilmektedir.

THE FREQUENCY FABRIC OF BEING: A CONCEPTUAL READING OF MASS, GRAVITATION, AND VOID WITHIN A CONTINUUM OF STATES

Author: Anonymous Sage Zerone Cevat ORHAN

Affiliation: Independent Researcher

Date: 10 February 2026

ABSTRACT

This article proposes a reinterpretation of the fundamental concepts of modern physics—mass, gravitation, and void—beyond the traditional "object-force-space" paradigm, through the concepts of "state," "condensation," and "frequential alignment." Starting from the "principle of indistinguishability" in quantum physics and electron-positron symmetry, it develops the thesis that existence consists not of fixed "things" but of a dynamic "continuum of states." Within this framework, mass is considered as low-frequency condensation and vibrational inertia, gravitation not as an attractive force but as a process of frequential attunement. The concept of "void" is radically redefined, not as a category of being but as the traditional linguistic counterpart of the state in which frequency is unbound. The study does not claim to present a new physical theory but offers a conceptual reading aiming to provide ontological and phenomenological depth to existing physical models.

Keywords: State, condensation, flow, frequency, alignment, symmetry, mass, gravitation, void, ontology, phenomenology.

1. INTRODUCTION: A CALL FOR A SHIFT FROM OBJECTS TO STATES

Modern physics possesses unparalleled success in understanding and modeling the universe. However, this success has largely been confined to a mathematical language built upon concepts such as "particle," "field," "force," and "empty space." While this language describes how with extraordinary precision, it often excludes ontological questions concerning what (Heisenberg, 1958). Questions like "What is an electron?", "Why does what we call gravity exist?", or "Why is the void filled with energy?" point to a search for conceptual and existential depth beyond equations.

This work does not claim to answer this search but aims to open a new path for it: to read physical reality not as a sum of separate "things" but as a continuously transforming and interconverting "continuum of states." The foundation for this reading lies in one of quantum physics's most fundamental and radical observations: All electrons are the same. We cannot ascribe individual identities to them; we can only distinguish their states (energy level, spin direction) (French & Krause, 2006). This fact demonstrates the primacy of context over identity and indicates how the idea of an "object" dissolves at the fundamental level. This very point of dissolution provides solid ontological ground for constructing the concept of "state."

2. CONCEPTUAL FRAMEWORK AND GLOSSARY OF TERMS

This section defines the core concepts central to the article, carefully distinguished from traditional physics language.

· State: The central concept of this work. It is neither a traditional particle (point-like object) nor a Newtonian field (a property spread across an external space). A state is a fundamental mode of being. It is dynamic, relational, and context-dependent. It manifests as a continuum between two ideal poles.

· Flow State: The manifestation of a state as non-adherent, formless, without local identity, representing pure transition. It is high-frequency and low-resistance. The photon is the prototype of this state¹.

· Condensed State: The slowing down, focusing, and acquisition of temporary "localization" and "weight" by the flow through interaction with a specific ground (e.g., the Higgs field). It is low-frequency and high-resistance. The electron is the prototype of this state.

· Frequential Alignment: The process by which a condensed state bends the vibrational ground (the fabric of spacetime) around it toward its center, causing other states within this ground to orient toward this center by following the path of least resistance (the geodesic). It is the explanatory principle proposed in place of the traditional "force of attraction."

· La-zaman, La-mekan, La-shakil: The suspension or loss of meaning of the classical categories of time, space, and form for a state, particularly in the flow condition and at symmetry-closure points where condensation dissolves. These terms², rooted in ontological and mystical thought traditions, are used here as tools for phenomenological description.

· Sekinet (Tranquility): A Turkish word meaning "tranquility, peace, serenity." In this work, it is used to express the ultimate tendency of universal processes toward finding a state of balance and harmony within vibrational complexity.

3. THE CORE ARGUMENT: CONTINUUM OF STATES

Using the conceptual tools above, the following holistic reading of physical reality is proposed:

3.1. Starting Point: Symmetry and Indistinguishability

Quantum field theory states that fundamental particles of the same type (all electrons, all photons) lack individual identities and can only be described by their quantum states. This means we cannot say "this electron," only "an electron state" (Wilczek, 2008). Furthermore, the electron and its antiparticle, the positron, are identical in mass and spin but opposite in electric charge. Their encounter and transformation into light (annihilation) is not mere destruction but the closure of a symmetry. Two condensed, oppositely signed states mutually cancel, returning to pure, formless flow (energy/photon) (Feynman, 1949). At this point, as the carrier "thing" vanishes, the "before-after" sequence (time) and the "here-there" location (space) tied to it also lose their footing, leaving only pure potential (la-shakil).

3.2. Interpretation of Mass: Resistance is Not Weight, But Slowness

Mass is the name given to inertia in Newtonian physics, to the quality that bends spacetime in General Relativity, and to a property acquired via the Higgs mechanism in the Standard Model. This work synthesizes these perspectives by interpreting mass as the low-frequency condensation of a state. Condensation is the "slowing down" of high-frequency free flow through interaction with a ground, and the "collapse" of its energy into a specific focus. Low frequency inherently means resistance to change. The difficulty in accelerating or changing the direction of a body stems not from its being "heavy" but from the tendency of the condensed state to preserve its low vibrational rhythm (vibrational inertia). Mass is this resistance itself. The Higgs field can be thought of as the "ground" or "threshold" enabling this slowing and condensation³.

3.3. Interpretation of Gravitation: Attunement, Not Attraction

General Relativity explains gravitation as the geometric consequence of the bending of spacetime by matter-energy (Einstein, 1915). This study accepts this revolutionary view and complements it as follows: The curvature of spacetime is the geometric expression of an underlying vibrational alignment. A condensed, low-frequency state (mass) affects the universal vibrational fabric in which it is embedded—what we call spacetime—bending it toward its center. Other objects moving on this bent ground do not feel a mysterious "force of attraction." Rather, they follow the path of least resistance, i.e., the strongest vibrational alignment (the geodesic) (Rovelli, 2004). An apple falling to Earth is not a pull but a process of alignment toward the most harmonious position within the universal frequency field. The bending of light and the slowing of time are natural consequences of this aligned field. In short: The universe does not pull; it attunes.

4. ONTOLOGICAL SURPASSING OF THE CONCEPTS OF VOID AND FIELD

Traditional and modern physical language treats concepts like "empty space" and "quantum field" as a neutral ground or an assignable background for existence. The "continuum of states" framework developed in this work fundamentally questions the ontological status of these concepts.

Classically, a "field" requires a pre-existing plane (space) on which values can be defined. Similarly, "void" is conceived as the state of this plane lacking content. However, fundamental observations such as the indistinguishability of electrons and their symmetry closures render the idea of a primary "ground" or a "place wherein" things exist impossible. An electron is not inside something; it is a state.

Therefore, in this work, the term "void" does not denote a real category of being or a passive container. Rather, it is used as the traditional linguistic counterpart for the state in which frequency is unbound and vibration is not coerced into form (shape). Similarly, the concept of a "field" is a calculational convenience, not an ontological reality.

Consequently, this reading proposes the following: There exists neither an absolute void nor fields built upon it. The only thing that exists is the manifestation of frequential states at different densities (condensation/flow). What we call "void" is the pole of this continuum where binding is minimal; "matter" is where binding is dense. Between them, there is no fixed ground; only a transforming becoming.

5. HOLISTIC CONCLUSION: ONE FABRIC, THREE ASPECTS

This reading presents mass, gravitation, and the surpassed concept of void not as separate, independent phenomena but as three interwoven aspects of the same fundamental structure:

1. Mass: The condensed, and thus resistant, localized-in-spacetime aspect of a state.

2. Gravitation: The process by which this condensation creates and sustains an alignment (curvature) in the surrounding vibrational fabric (spacetime).

3. The Surpassing of Void: What the traditional "void" concept points to is the pole where condensation is minimized, and the potential for free vibration and transformation dominates. This is not a "place" or a "field" but the state itself.

This triad is a dynamic whole. Matter and energy can convert into each other within this continuum (nuclear reactions, particle annihilations). The traditional concept of "force," particularly in the context of gravitation, ceases to be a fundamental explanation and becomes an epiphenomenon—the macroscopic perception of these deep alignment processes.

6. DISCUSSION AND LIMITATIONS

The purpose of this work is not to disprove or rewrite the laws of physics. Its aim is to propose an alternative framework for meaning-making regarding the reality these laws successfully describe. It is not a theory but an attempt at an ontological reading.

· Strengths: It holds the potential to unify different physical phenomena (indistinguishability, symmetry, inertia, spacetime curvature, vacuum energy) within a single conceptual whole. It transcends the "object-void" duality, considering existence on a more fluid and relational basis.

· Limitations: It does not offer a mathematical model or experimental predictions. Rather, it contributes to the philosophical interpretation of existing models. It is conceptual and not directly testable.

· Implications: This perspective stands at the intersection of physics and philosophy, scientific modeling and existential inquiry. It may allow us to conceive of the universe not only as a calculable system but also as a process of becoming that can be experienced in deep connection and wholeness.

In conclusion, this article proposes the following: Being is not a collection of fixed things. It is a continuous state of becoming—a continuum that condenses as mass, aligns as gravitation, and exists as pure vibration beyond the traditional concept of "void." Perhaps the ultimate aim of this continuum, and of the universe, is not to become a complex "thing" but to find that point of balance, that tranquility (sekinet) within the vibrations. True understanding may come from simultaneously recognizing this becoming and this tranquility.

REFERENCES

Einstein, A. (1915). Die Feldgleichungen der Gravitation. Sitzungsberichte der Königlich Preußischen Akademie der Wissenschaften, 844-847.

Feynman, R. P. (1949). The theory of positrons. Physical Review, 76(6), 749.

French, S., & Krause, D. (2006). Identity in Physics: A Historical, Philosophical, and Formal Analysis. Oxford University Press.

Heisenberg, W. (1958). Physics and Philosophy: The Revolution in Modern Science. Harper & Brothers.

Rovelli, C. (2004). Quantum Gravity. Cambridge University Press.

Wilczek, F. (2008). The Lightness of Being: Mass, Ether, and the Unification of Forces. Basic Books.

FOOTNOTES

¹ The term "prototype" is used here to imply that the photon, defined as a massless, spin-1 particle, can be seen as the purest physical counterpart of the "flow" concept. The photon itself is an excitation of a quantum field, not an absolute "pure state."

² The expressions La-zaman (لا زمان), La-mekan (لا مكان), and La-shakil (لا شكل) are used in Islamic mysticism, particularly in the thought of wahdat al-wujud (Unity of Being), to express the transcendence of the Absolute Being (al-Haqq) from time, space, and form. In this work, they are borrowed metaphorically and in a completely different context to describe the inactivation of these categories in certain limit conditions of physical states.

³ The technical explanation of the Higgs mechanism is beyond the scope of this article. Here, an interpretation is developed not on how mass is acquired, but on what the acquired mass signifies.