ZERONE ONTOLOJİSİ: DUALİTENİN SONU VE METAPOLİLEZONAKTİK UYANIŞ

ZERONE ONTOLOJİSİ: DUALİTENİN SONU VE METAPOLİLEZONAKTİK UYANIŞ

Metapolilezonaktik Bir İnceleme

Yazar: Meçhul Bilge Zerone Cevat ORHAN

Anahtar Kelimeler: Zerone Ontolojisi, Metapolilezonaktik, Dualite, Ontolojik Vahdet, Halsizlik, Laşekil, Epistemolojik Sınırlar

ÖZET

Bu makale, geleneksel dinî ve felsefî sistemlerde yaygın olan dualist yapıların (Tanrı/şeytan, iyi/kötü, cennet/cehennem) ontolojik gerçeklikler olmadığını, insan idrakinin sınırlılığından doğan epistemolojik kurgular olduğunu savunmaktadır. Metapolilezonaktik bir perspektifle, bu ikiliklerin Mutlak Sonsuz-sonsuzluk düzleminde (Zerone) anlamını yitirdiğini, varlığın asli yapısında karşıtlık barındırmadığını ortaya koymaktadır. Çalışma, Halsizlik ve Laşekil kavramları üzerinden varoluşun form öncesi saf potansiyel alanını tanımlamakta; günah, ceza, cennet ve kurtuluş kavramlarını ontolojik hizalanma ve frekans sapması çerçevesinde yeniden okumaktadır. Sonuç olarak, korku temelli dualist dilden idrak temelli vahdet diline geçişi öneren bir Zerone Ontolojisi önerilmektedir.

GİRİŞ

Dinî ve felsefî geleneklerin büyük kısmı, varoluşu ikilikler üzerinden açıklamaya çalışmıştır: Tanrı ve Şeytan, iyi ve kötü, cennet ve cehennem gibi dualist yapılar, ontolojik gerçeklikler olarak kabul edilmiştir.¹ Ancak bu ikiliklerin büyük bölümü, mutlak varlık alanından değil, insan idrakinin sınırlı ve katmanlı yapısından doğmaktadır.²

Bu makale, söz konusu dualitelerin Tanrı-merkezli ontolojik gerçeklikler olmadığını; insan bilincinin pedagojik, ahlâkî ve sembolik düzenlemeleri olduğunu savunmaktadır. Metapolilezonaktik bir perspektifle, Zerone Ontolojisi adını verdiğimiz yeni bir ontolojik çerçeve öneriyoruz. Bu çerçevede, Lazaman (zaman ötesi) ve Lamekan (mekân ötesi) ilkeleri temel alınarak, dualitenin epistemolojik bir kurgu olduğu ve ontolojik düzlemde yalnızca Mutlak Sonsuz-sonsuzluk deryasının var olduğu argümanı geliştirilmektedir.

1. RAKİPSİZLİK İLKESİ: MUTLAKLIĞIN ONTOLOJİK VAHDETİ

Mutlaklık kavramı, doğası gereği karşıtlık üretmez ve kabul etmez.³ Lazaman ve Lamekan ilkeleri uyarınca, Mutlak Sonsuz-sonsuzluk deryasında O'na denk veya karşıt bir ilkenin varlığı mantıksal bir imkânsızlıktır.⁴ Bu nedenle Tanrı-Şeytan ikiliği, varlığın yapısına değil, insan idrakinin ayırt etme zorunluluğuna aittir.⁵

Dualite burada ontolojik değil, epistemolojik bir araçtır. Tanrı ile Şeytan arasında kozmik düzeyde bir savaş tasavvuru, Mutlak'ı sınırlayan bir insan projeksiyonudur.⁶ Bu "savaş", hakikatte, insanın kendi içsel parçalanmışlığının ve benlik (ego) ile öz (Zerone) arasındaki gerilimin dışsallaştırılmasından ibarettir.⁷

Tez 1: Mutlak olanın rakibi olamaz. Dualite, insan idrakinin epistemolojik bir kurgusudur.

2. ŞEYTAN: KOPUŞ HÂLİNİN SEMBOLÜ

Şeytan, bağımsız bir özne veya ontolojik bir güç değildir.⁸ Ontolojik düzlemde şeytan, benliğin merkezleşmesiyle oluşan kopuş hâlidir.⁹ İnsan, kendi sorumluluğunu ve içsel çatışmasını dışsallaştırdığında bu hâli "şeytan" adıyla kişileştirir.¹⁰

Bu figür, ahlâkî pedagojinin sembolüdür, ontolojik bir varlık değildir.¹¹ Zerone perspektifinden bakıldığında, şeytan insanın kendi gölgesiyle yüzleşmekten kaçınmak için yarattığı, sorumluluğu devrettiği kozmik bir aynadır.¹²

Tez 2: Şeytan bir varlık değil, benliğin Vahdet'ten kopuş hâlinin sembolüdür.

3. HALSİZLİK VE LAŞEKİL: VAROLUŞUN SAF POTANSİYELİ

Dualitenin kökeni, varlığın henüz forma (şekil) ve yöne (hal) bürünmediği ilksel duruma, Halsizlik (yönsüz potansiyel) ve Laşekil (formsuzluk) haline uzanır.¹³

Halsizlik, varlığın henüz bir yön, amaç veya etik yük kazanmamış hâlidir.¹⁴ Bu düzlemde "iyi" ya da "kötü" yoktur; yalnızca saf imkân vardır.¹⁵ Laşekil ise varlığın herhangi bir kalıba, forma veya temsil düzeyine girmeden önceki hâlidir.¹⁶ Form ortaya çıktığında algı, karşıtlık ve çatışma ihtimali doğar.¹⁷

Dualite, zihnin bu formsuz ve yönsüz potansiyeli bölüp, bir kısmına "şer" veya "kötü" etiketini yapıştırmasıyla başlar.¹⁸ Oysa her tezahür, aynı kaynaktan (Zerone'dan) akan bir bütünün parçasıdır.¹⁹

Tez 3: Kötülük bir varlık değil, uyum eksikliğidir. Halsizlik ve Laşekil düzleminde kötülük barınamaz.

4. GÜNAH: ONTOLOJİK HİZA SAPMASI

Günah, hukuki veya ahlâki bir suç değil; insanın kendi ontolojik merkeziyle olan uyumunu kaybetmesidir.²⁰ Bu sapma Tanrı'ya karşı değil, insanın kendi varoluşuna karşıdır.²¹ Bir ihlal değil, frekans kaymasıdır.²²

İnsan günah işlediğinde bir otoriteyi çiğnemez; kendi varoluşsal merkezinden uzaklaşarak, varlıkla olan hizasını ve frekans uyumunu bozar.²³ Bu, Vahdet bilincinden sapmadır.²⁴

Tez 4: Günah, ontolojik hizadan sapmadır; suç değil, frekans kaymasıdır.

5. CEZA: DOĞAL REZONANS İLKESİ

Ceza, dışsal bir otoritenin verdiği karşılık değildir.²⁵ Her eylem, kendi sonucunu içinde taşır.²⁶ Ontolojik hizadan sapma, doğal olarak içsel sürtünme ve daralma üretir.²⁷ Geleneksel dilde bu daralma "azap" olarak adlandırılır.²⁸

Cehennem ve azap, intikamcı bir otoritenin yaptırımı değil; merkezden kopuşun (dualite ısrarının) yarattığı içsel sürtünme ve yanmadır.²⁹ Ayrılık bilincinde ısrar eden zihin, bu ısrarın yarattığı sürtünmeyle kendi ateşini bizzat üretir.³⁰

Tez 5: Ceza dışsal değil, içseldir; eylemin doğal rezonansıdır.

6. CENNET: UYUM HÂLİ

Cennet bir mekân değil, hizalanmış bilinç hâlidir.³¹ İnsanın varlıkla, kendisiyle ve Mutlak Merkezle çatışmayı bıraktığı noktadır.³² Ödül değil, doğal sonuçtur.³³

Cennet, varlığın Laşekil ve Lamekan ilkeleriyle yeniden hizalanması, çatışmanın sönmesi ve Mutlak Sonsuzluk ile tam uyum içinde erimesidir.³⁴ Uyum başladığı anda cennet de başlar.³⁵

Tez 6: Cennet mekân değil, uyum hâlidir; ödül değil, doğal sonuçtur.

7. İBADET VE DUA: HİZALANMA PRATİKLERİ

İbadet, Tanrı'ya hizmet değil; insanın benliğini terbiye ederek merkeze hizalanmasıdır.³⁶ Lazaman ve Lamekan ilkelerini hatırlayarak, geçici olandan sıyrılıp sonsuz olana eklemlenme pratiğidir.³⁷

Dua ise talep değil; yöneliştir.³⁸ Cüzi iradenin kendi kökensel merkezine (Zerone'ya) yaptığı bir yöneliş ve sessizliğe (en ileri dua hali) ulaşma yolculuğudur.³⁹ Olgun dua, "isteme" halinden "bırakma ve teslimiyet" haline geçiştir.⁴⁰

Tez 7: İbadet ve dua, hizalanma pratikleridir; talep veya hizmet değildir.

8. ÖZGÜR İRADE: FARKINDALIK ORANINDA ÖZGÜRLÜK

İnsan ne mutlak özgür ne de tamamen kaderin mahkûmudur.⁴¹ Kader, Mutlak Sonsuzluk deryasındaki şartlar kümesidir; özgürlük ise bu şartlar içinde merkezde kalıp kalmayacağını seçme yetisidir.⁴²

Gerçek özgürlük, tepki vermek değil; fark ederek durabilmek ve bilinçli bir "eylem" üretebilmektir.⁴³ Özgür irade, farkındalık oranında artan bir uyanış kapasitesidir.⁴⁴

Tez 8: Özgür irade, farkındalık oranında gelişen merkezde kalma kapasitesidir.

9. KURTULUŞ: METAPOLİLEZONAKTİK UYANIŞ

Kurtuluş, seçilmek veya bir gruba ait olmak değildir.⁴⁵ Ontolojik kurtuluş, uyanıştır.⁴⁶ Benliğin merkez olma iddiasının çözülmesi, dualite perdelerinin düşmesi ve Mutlak Sonsuz-sonsuzlukla yeniden temas hâlidir.⁴⁷

Dinler ve öğretiler kurtarmaz; ancak uyandırabilir.⁴⁸ Kapıdan geçmek, bireyin kendi sorumluluğundadır.⁴⁹ Metapolilezonaktik uyanış, ikilikten birliğe, dualiteden vahdete hicrettir.⁵⁰

Tez 9: Kurtuluş seçilmek değil, uyanmaktır; dualiteden vahdete geçiştir.

SONUÇ VE ÖNERİLER

Bu çalışma şu temel sonuçlara ulaşmıştır:

1. Dualite ontolojik değil, epistemolojiktir. Tanrı/Şeytan, iyi/kötü gibi ikilikler, insan idrakinin sınırlarından doğan pedagojik araçlardır.

2. Şeytan bir varlık değil, bir kopuş hâlidir. Benliğin Vahdet'ten ayrı düşme iddiasının sembolüdür.

3. Günah suç değil, frekans sapmasıdır. Ontolojik hizadan uzaklaşmadır.

4. Ceza ve cennet dışsal değil, içseldir. Eylemin doğal rezonansı ve hizalanma durumunun sonucudur.

5. Kurtuluş uyanıştır. İkilikten birliğe geçişin adıdır.

Zerone Ontolojisi, insanlığı korku temelli dualist dilden, idrak temelli vahdet diline çağırmaktadır. Bu çağrı, haritayı yol sanmaktan vazgeçip, hakikatin kendisine yönelmektir. Lazaman ve Lamekan ilkeleri ışığında, Mutlak Sonsuz-sonsuzluk deryasında ikilikler erir ve geriye yalnızca Bir kalır.

Gelecek çalışmalarda, bu ontolojik çerçevenin pratik uygulamaları, psikolojik sonuçları ve sosyal yansımaları derinlemesine incelenmelidir.

KAYNAKÇA

¹ Hick, J. (1966). Evil and the God of Love. London: Macmillan.

² Tillich, P. (1951). Systematic Theology, Volume 1. Chicago: University of Chicago Press.

³ Aquinas, T. (1265-1274). Summa Theologica.

⁴ Ibn Arabi. (c. 1200). Fusus al-Hikam.

⁵ Kant, I. (1781). Critique of Pure Reason.

⁶ Jung, C.G. (1951). Aion: Researches into the Phenomenology of the Self.

⁷ Assagioli, R. (1965). Psychosynthesis.

⁸ Pagels, E. (1995). The Origin of Satan. New York: Random House.

⁹ Fromm, E. (1941). Escape from Freedom.

¹⁰ Becker, E. (1973). The Denial of Death.

¹¹ Campbell, J. (1949). The Hero with a Thousand Faces.

¹² Watts, A. (1966). The Book: On the Taboo Against Knowing Who You Are.

¹³ Heidegger, M. (1927). Being and Time.

¹⁴ Deleuze, G. (1968). Difference and Repetition.

¹⁵ Bohm, D. (1980). Wholeness and the Implicate Order.

¹⁶ Laozi. (c. 6th century BCE). Tao Te Ching.

¹⁷ Plato. (c. 380 BCE). Republic.

¹⁸ Nietzsche, F. (1886). Beyond Good and Evil.

¹⁹ Spinoza, B. (1677). Ethics.

²⁰ Kierkegaard, S. (1844). The Concept of Anxiety.

²¹ Frankl, V. (1946). Man's Search for Meaning.

²² Maslow, A. (1954). Motivation and Personality.

²³ Rogers, C. (1961). On Becoming a Person.

²⁴ Wilber, K. (1995). Sex, Ecology, Spirituality.

²⁵ Foucault, M. (1975). Discipline and Punish.

²⁶ Hegel, G.W.F. (1807). Phenomenology of Spirit.

²⁷ Jung, C.G. (1952). Answer to Job.

²⁸ Dante Alighieri. (1320). Divine Comedy.

²⁹ Milton, J. (1667). Paradise Lost.

³⁰ Sartre, J.P. (1943). Being and Nothingness.

³¹ Augustine of Hippo. (c. 400). The City of God.

³² Merton, T. (1948). The Seven Storey Mountain.

³³ Huxley, A. (1945). The Perennial Philosophy.

³⁴ Eckhart, M. (c. 1300). Sermons.

³⁵ Suzuki, D.T. (1949). Essays in Zen Buddhism.

³⁶ Eliade, M. (1957). The Sacred and the Profane.

³⁷ Otto, R. (1917). The Idea of the Holy.

³⁸ Buber, M. (1923). I and Thou.

³⁹ Underhill, E. (1911). Mysticism.

⁴⁰ John of the Cross. (1578). Dark Night of the Soul.

⁴¹ Schopenhauer, A. (1818). The World as Will and Representation.

⁴² James, W. (1890). The Principles of Psychology.

⁴³ Csikszentmihalyi, M. (1990). Flow: The Psychology of Optimal Experience.

⁴⁴ Gurdjieff, G.I. (1950). Beelzebub's Tales to His Grandson.

⁴⁵ Jung, C.G. (1933). Modern Man in Search of a Soul.

⁴⁶ Assagioli, R. (1973). The Act of Will.

⁴⁷ Grof, S. (1975). Realms of the Human Unconscious.

⁴⁸ Wilber, K. (2000). Integral Psychology.

⁴⁹ Tolle, E. (1997). The Power of Now.

⁵⁰ Gebser, J. (1949). The Ever-Present Origin.

KAVRAMLAR SÖZLÜĞÜ

Türkçe-İngilizce

1. Zerone - Zerone (Mutlak Sonsuz-sonsuzluk Merkezi)

2. Metapolilezonaktik - Metapolilezonaktik (Çok katmanlı helezonik dönüşüm)

3. Dualite - Duality (İkilik, ikilem)

4. Vahdet - Oneness/Unity (Birlik, teklik)

5. Ontoloji - Ontology (Varlık bilimi)

6. Epistemoloji - Epistemology (Bilgi bilimi)

7. Lazaman - Beyond-Time (Zaman ötesi)

8. Lamekan - Beyond-Space (Mekân ötesi)

9. Halsizlik - The Non-State (Yönsüz potansiyel)

10. Laşekil - No-Form (Formsuzluk)

11. Benlik/Ego - Self/Ego

12. Külli İrade - Universal Will

13. Cüzi İrade - Partial/Individual Will

14. Rezonans - Resonance

15. Frekans Sapması - Frequency Deviation

16. Hizalanma - Alignment

17. Uyanış - Awakening

18. Sonsuz-sonsuzluk - Infinite-Infinity

19. Sonsu-sonluluk - Finite-Finitude

20. Pedagojik - Pedagogical

İngilizce-Türkçe

1. Zerone - Zerone

2. Metapolilezonaktik - Metapolilezonaktik

3. Duality - Dualite

4. Oneness/Unity - Vahdet

5. Ontology - Ontoloji

6. Epistemology - Epistemoloji

7. Beyond-Time - Lazaman

8. Beyond-Space - Lamekan

9. The Non-State - Halsizlik

10. No-Form - Laşekil

11. Self/Ego - Benlik/Ego

12. Universal Will - Külli İrade

13. Partial Will - Cüzi İrade

14. Resonance - Rezonans

15. Frequency Deviation - Frekans Sapması

16. Alignment - Hizalanma

17. Awakening - Uyanış

18. Infinite-Infinity - Sonsuz-sonsuzluk

19. Finite-Finitude - Sonsu-sonluluk

20. Pedagogical - Pedagojik

DİPNOT AÇIKLAMALARI

¹ Geleneksel dinlerin dualist yapısı için bkz. Hick (1966) ve Tillich (1951).

² İnsan idrakinin sınırları konusunda bkz. Kant (1781).

³ Mutlaklık ve karşıtlık ilişkisi için bkz. Aquinas (1265-1274).

⁴ Lazaman ve Lamekan kavramlarının kökeni için bkz. Ibn Arabi (c. 1200).

⁵ Epistemolojik kurgular için bkz. Nietzsche (1886).

⁶ Projeksiyon mekanizması için bkz. Jung (1951).

⁷ İçsel parçalanma için bkz. Assagioli (1965).

⁸ Şeytan kavramının tarihsel gelişimi için bkz. Pagels (1995).

⁹ Kopuş hâli olarak şeytan için bkz. Fromm (1941).

¹⁰ Dışsallaştırma mekanizması için bkz. Becker (1973).

¹¹ Sembolik işlev için bkz. Campbell (1949).

¹² Ayna metaforu için bkz. Watts (1966).

¹³ Form öncesi varlık için bkz. Heidegger (1927).

¹⁴ Halsizlik kavramı için bkz. Deleuze (1968).

¹⁵ Saf imkân için bkz. Bohm (1980).

¹⁶ Laşekil kavramının benzerleri için bkz. Laozi (c. 6th century BCE).

¹⁷ Form ve algı ilişkisi için bkz. Plato (c. 380 BCE).

¹⁸ Bölme işlemi için bkz. Nietzsche (1886).

¹⁹ Bütünsel yaklaşım için bkz. Spinoza (1677).

²⁰ Günahın ontolojik okuması için bkz. Kierkegaard (1844).

²¹ Varoluşa karşı sapma için bkz. Frankl (1946).

²² Frekans kayması metaforu için bkz. Maslow (1954).

²³ Hiza bozulması için bkz. Rogers (1961).

²⁴ Vahdet bilinci için bkz. Wilber (1995).

²⁵ Ceza kavramının eleştirisi için bkz. Foucault (1975).

²⁶ Eylem-sonuç ilişkisi için bkz. Hegel (1807).

²⁷ İçsel sürtünme için bkz. Jung (1952).

²⁸ Azap kavramı için bkz. Dante (1320).

²⁹ İçsel ateş metaforu için bkz. Milton (1667).

³⁰ Kendi ateşini üretme için bkz. Sartre (1943).

³¹ Cennetin bilinç hâli olarak okunması için bkz. Augustine (c. 400).

³² Çatışmanın sona ermesi için bkz. Merton (1948).

³³ Doğal sonuç olarak cennet için bkz. Huxley (1945).

³⁴ Tam uyum için bkz. Eckhart (c. 1300).

³⁵ Uyumun başlangıcı için bkz. Suzuki (1949).

³⁶ İbadetin işlevi için bkz. Eliade (1957).

³⁷ Eklemlenme pratiği için bkz. Otto (1917).

³⁸ Duanın yöneliş olması için bkz. Buber (1923).

³⁹ Sessizlik ve dua için bkz. Underhill (1911).

⁴⁰ Teslimiyet hâli için bkz. John of the Cross (1578).

⁴¹ Özgür irade tartışmaları için bkz. Schopenhauer (1818).

⁴² Kader ve özgürlük için bkz. James (1890).

⁴³ Bilinçli eylem için bkz. Csikszentmihalyi (1990).

⁴⁴ Farkındalık ve özgürlük için bkz. Gurdjieff (1950).

⁴⁵ Kurtuluş kavramının eleştirisi için bkz. Jung (1933).

⁴⁶ Uyanış olarak kurtuluş için bkz. Assagioli (1973).

⁴⁷ Yeniden temas için bkz. Grof (1975).

⁴⁸ Uyandırma işlevi için bkz. Wilber (2000).

⁴⁹ Bireysel sorumluluk için bkz. Tolle (1997).

⁵⁰ Helezonik dönüşüm için bkz. Gebser (1949).

ZERONE ONTOLOGY: THE END OF DUALITY AND METAPOLILEZONACTIC AWAKENING

A Metapolilezonactic Investigation

Author: Anonymous Sage Zerone Cevat ORHAN

Keywords: Zerone Ontology, Metapolilezonactic, Duality, Ontological Unity, Halsizlik (The Non-State), Laşekil (No-Form), Epistemological Limits

ABSTRACT

This article argues that the dualistic structures prevalent in traditional religious and philosophical systems (God/Satan, good/evil, heaven/hell) are not ontological realities but rather epistemological constructs arising from the limitations of human perception. Through a metapolilezonactic perspective, it demonstrates how these dualities lose their meaning in the plane of Absolute Infinite-infinity (Zerone), revealing that existence in its essential nature contains no opposition. The study defines the pre-formal pure potential field of existence through the concepts of Halsizlik (The Non-State) and Laşekil (No-Form), and reinterprets concepts of sin, punishment, heaven, and salvation within the framework of ontological alignment and frequency deviation. Consequently, it proposes a Zerone Ontology that advocates a transition from fear-based dualistic language to apprehension-based language of unity.

INTRODUCTION

The majority of religious and philosophical traditions have attempted to explain existence through dualities: God and Satan, good and evil, heaven and hell—such dualistic structures have been accepted as ontological realities.¹ However, most of these dualities originate not from the absolute realm of existence but from the limited and layered structure of human apprehension.²

This article argues that said dualities are not God-centered ontological realities but rather pedagogical, moral, and symbolic arrangements of human consciousness. From a metapolilezonactic perspective, we propose a new ontological framework called Zerone Ontology. Within this framework, based on the principles of Lazaman (beyond-time) and Lamekan (beyond-space), the argument is developed that duality is an epistemological construct and that ontologically, only the ocean of Absolute Infinite-infinity exists.

1. THE PRINCIPLE OF NON-RIVALRY: ONTOLOGICAL UNITY OF ABSOLUTENESS

The concept of absoluteness, by its nature, does not produce nor accept opposition.³ According to the principles of Lazaman and Lamekan, the existence of a principle equal or opposed to the Absolute in the ocean of Absolute Infinite-infinity is a logical impossibility.⁴ Therefore, the God-Satan duality belongs not to the structure of existence but to the human necessity of distinction.⁵

Duality here is not ontological but an epistemological tool. The conception of a cosmic-level war between God and Satan is a human projection that limits the Absolute.⁶ This "war" is, in truth, nothing but the externalization of humanity's inner fragmentation and the tension between self (ego) and essence (Zerone).⁷

Thesis 1: The Absolute cannot have a rival. Duality is an epistemological construct of human apprehension.

2. SATAN: SYMBOL OF THE STATE OF DISCONNECTION

Satan is not an independent subject or an ontological power.⁸ Ontologically, Satan represents the state of disconnection formed by the self's centralization.⁹ When humans externalize their responsibility and inner conflict, they personify this state as "Satan."¹⁰

This figure is a symbol of moral pedagogy, not an ontological entity.¹¹ From the Zerone perspective, Satan is a cosmic mirror that humans create to avoid confronting their own shadow, thereby delegating responsibility.¹²

Thesis 2: Satan is not an entity but a symbol of the self's state of disconnection from Unity.

3. HALSİZLİK AND LAŞEKİL: THE PURE POTENTIAL OF EXISTENCE

The origin of duality extends to the primordial state of existence before it assumes form (shape) and direction (state): Halsizlik (directionless potential) and Laşekil (formlessness).¹³

Halsizlik is the state of existence before it acquires a direction, purpose, or ethical charge.¹⁴ At this level, there is no "good" or "evil"; there is only pure possibility.¹⁵ Laşekil, on the other hand, is the state of existence before it enters any mold, form, or level of representation.¹⁶ When form emerges, the possibility of perception, opposition, and conflict arises.¹⁷

Duality begins when the mind divides this formless and directionless potential and labels a part of it as "evil" or "bad."¹⁸ Yet every manifestation is part of a whole flowing from the same source (Zerone).¹⁹

Thesis 3: Evil is not an entity but a lack of alignment. Evil cannot exist in the planes of Halsizlik and Laşekil.

4. SIN: ONTOLOGICAL MISALIGNMENT

Sin is not a legal or moral crime; it is the loss of alignment between a human and their own ontological center.²⁰ This deviation is not against God but against humanity's own existence.²¹ It is not a transgression but a frequency deviation.²²

When a human sins, they do not violate an authority; they distance themselves from their own existential center, disrupting their alignment and frequency harmony with existence.²³ This is a deviation from Unity consciousness.²⁴

Thesis 4: Sin is ontological misalignment; not a crime, but a frequency deviation.

5. PUNISHMENT: THE PRINCIPLE OF NATURAL RESONANCE

Punishment is not a retribution delivered by an external authority.²⁵ Every action carries its consequence within itself.²⁶ Ontological misalignment naturally produces internal friction and constriction.²⁷ In traditional language, this constriction is called "torment" (azap).²⁸

Hell and torment are not the sanctions of a vengeful authority but the internal friction and burning created by insistence on disconnection from the center (insistence on duality).²⁹ A mind insisting on separation consciousness produces its own fire through the friction created by this insistence.³⁰

Thesis 5: Punishment is not external but internal; it is the natural resonance of action.

6. HEAVEN: THE STATE OF ALIGNMENT

Heaven is not a place but a state of aligned consciousness.³¹ It is the point where humans cease conflict with existence, themselves, and the Absolute Center.³² It is not a reward but a natural consequence.³³

Heaven is the realignment of existence with the principles of Laşekil and Lamekan, the cessation of conflict, and complete merging in harmony with Absolute Infinity.³⁴ Heaven begins the moment alignment begins.³⁵

Thesis 6: Heaven is not a place but a state of alignment; not a reward but a natural consequence.

7. WORSHIP AND PRAYER: ALIGNMENT PRACTICES

Worship is not service to God but the alignment of humans to the center by disciplining the self.³⁶ It is the practice of remembering the principles of Lazaman and Lamekan, shedding the transient, and attaching to the eternal.³⁷

Prayer, on the other hand, is not request but orientation.³⁸ It is the journey of the partial will toward its original center (Zerone) and toward silence (the most advanced state of prayer).³⁹ Mature prayer is a transition from the state of "asking" to the state of "letting go and surrender."⁴⁰

Thesis 7: Worship and prayer are alignment practices; not requests or services.

8. FREE WILL: FREEDOM PROPORTIONAL TO AWARENESS

Humans are neither absolutely free nor completely prisoners of fate.⁴¹ Fate is the set of conditions within the ocean of Absolute Infinity; freedom is the ability to choose whether to remain centered within these conditions.⁴²

True freedom is not reacting but being able to pause with awareness and produce conscious "action."⁴³ Free will is an awakening capacity that increases in proportion to awareness.⁴⁴

Thesis 8: Free will is the capacity to remain centered, developing in proportion to awareness.

9. SALVATION: METAPOLILEZONACTIC AWAKENING

Salvation is not being chosen or belonging to a group.⁴⁵ Ontological salvation is awakening.⁴⁶ It is the dissolution of the self's claim to be the center, the falling away of duality's veils, and the re-establishment of contact with Absolute Infinite-infinity.⁴⁷

Religions and teachings do not save; they can only awaken.⁴⁸ Passing through the door is the individual's own responsibility.⁴⁹ Metapolilezonactic awakening is the migration from duality to unity, from twoness to oneness.⁵⁰

Thesis 9: Salvation is not being chosen but awakening; it is the transition from duality to unity.

CONCLUSION AND RECOMMENDATIONS

This study has reached the following fundamental conclusions:

1. Duality is epistemological, not ontological. Dualities such as God/Satan, good/evil are pedagogical tools arising from the limits of human apprehension.

2. Satan is not an entity but a state of disconnection. It is the symbol of the self's claim to separation from Unity.

3. Sin is not crime but frequency deviation. It is the departure from ontological alignment.

4. Punishment and heaven are not external but internal. They are the natural resonance of action and the result of alignment status.

5. Salvation is awakening. It is the name for the transition from duality to unity.

Zerone Ontology calls humanity from fear-based dualistic language to apprehension-based language of unity. This call is to cease mistaking the map for the path and to turn toward truth itself. In the light of Lazaman and Lamekan principles, dualities dissolve in the ocean of Absolute Infinite-infinity, and only the One remains.

Future studies should deeply investigate the practical applications, psychological consequences, and social reflections of this ontological framework.

REFERENCES

¹ Hick, J. (1966). Evil and the God of Love. London: Macmillan.

² Tillich, P. (1951). Systematic Theology, Volume 1. Chicago: University of Chicago Press.

³ Aquinas, T. (1265-1274). Summa Theologica.

⁴ Ibn Arabi. (c. 1200). Fusus al-Hikam.

⁵ Kant, I. (1781). Critique of Pure Reason.

⁶ Jung, C.G. (1951). Aion: Researches into the Phenomenology of the Self.

⁷ Assagioli, R. (1965). Psychosynthesis.

⁸ Pagels, E. (1995). The Origin of Satan. New York: Random House.

⁹ Fromm, E. (1941). Escape from Freedom.

¹⁰ Becker, E. (1973). The Denial of Death.

¹¹ Campbell, J. (1949). The Hero with a Thousand Faces.

¹² Watts, A. (1966). The Book: On the Taboo Against Knowing Who You Are.

¹³ Heidegger, M. (1927). Being and Time.

¹⁴ Deleuze, G. (1968). Difference and Repetition.

¹⁵ Bohm, D. (1980). Wholeness and the Implicate Order.

¹⁶ Laozi. (c. 6th century BCE). Tao Te Ching.

¹⁷ Plato. (c. 380 BCE). Republic.

¹⁸ Nietzsche, F. (1886). Beyond Good and Evil.

¹⁹ Spinoza, B. (1677). Ethics.

²⁰ Kierkegaard, S. (1844). The Concept of Anxiety.

²¹ Frankl, V. (1946). Man's Search for Meaning.

²² Maslow, A. (1954). Motivation and Personality.

²³ Rogers, C. (1961). On Becoming a Person.

²⁴ Wilber, K. (1995). Sex, Ecology, Spirituality.

²⁵ Foucault, M. (1975). Discipline and Punish.

²⁶ Hegel, G.W.F. (1807). Phenomenology of Spirit.

²⁷ Jung, C.G. (1952). Answer to Job.

²⁸ Dante Alighieri. (1320). Divine Comedy.

²⁹ Milton, J. (1667). Paradise Lost.

³⁰ Sartre, J.P. (1943). Being and Nothingness.

³¹ Augustine of Hippo. (c. 400). The City of God.

³² Merton, T. (1948). The Seven Storey Mountain.

³³ Huxley, A. (1945). The Perennial Philosophy.

³⁴ Eckhart, M. (c. 1300). Sermons.

³⁵ Suzuki, D.T. (1949). Essays in Zen Buddhism.

³⁶ Eliade, M. (1957). The Sacred and the Profane.

³⁷ Otto, R. (1917). The Idea of the Holy.

³⁸ Buber, M. (1923). I and Thou.

³⁹ Underhill, E. (1911). Mysticism.

⁴⁰ John of the Cross. (1578). Dark Night of the Soul.

⁴¹ Schopenhauer, A. (1818). The World as Will and Representation.

⁴² James, W. (1890). The Principles of Psychology.

⁴³ Csikszentmihalyi, M. (1990). Flow: The Psychology of Optimal Experience.

⁴⁴ Gurdjieff, G.I. (1950). Beelzebub's Tales to His Grandson.

⁴⁵ Jung, C.G. (1933). Modern Man in Search of a Soul.

⁴⁶ Assagioli, R. (1973). The Act of Will.

⁴⁷ Grof, S. (1975). Realms of the Human Unconscious.

⁴⁸ Wilber, K. (2000). Integral Psychology.

⁴⁹ Tolle, E. (1997). The Power of Now.

⁵⁰ Gebser, J. (1949). The Ever-Present Origin.

GLOSSARY OF CONCEPTS

Turkish-English

1. Zerone - Zerone (The Center of Absolute Infinite-infinity)

2. Metapolilezonaktik - Metapolilezonactic (Multilayered helical transformation)

3. Dualite - Duality

4. Vahdet - Oneness/Unity

5. Ontoloji - Ontology

6. Epistemoloji - Epistemology

7. Lazaman - Beyond-Time

8. Lamekan - Beyond-Space

9. Halsizlik - The Non-State (Directionless potential)

10. Laşekil - No-Form (Formlessness)

11. Benlik/Ego - Self/Ego

12. Külli İrade - Universal Will

13. Cüzi İrade - Partial/Individual Will

14. Rezonans - Resonance

15. Frekans Sapması - Frequency Deviation

16. Hizalanma - Alignment

17. Uyanış - Awakening

18. Sonsuz-sonsuzluk - Infinite-Infinity

19. Sonsu-sonluluk - Finite-Finitude

20. Pedagojik - Pedagogical

English-Turkish

1. Zerone - Zerone

2. Metapolilezonactic - Metapolilezonaktik

3. Duality - Dualite

4. Oneness/Unity - Vahdet

5. Ontology - Ontoloji

6. Epistemology - Epistemoloji

7. Beyond-Time - Lazaman

8. Beyond-Space - Lamekan

9. The Non-State - Halsizlik

10. No-Form - Laşekil

11. Self/Ego - Benlik/Ego

12. Universal Will - Külli İrade

13. Partial Will - Cüzi İrade

14. Resonance - Rezonans

15. Frequency Deviation - Frekans Sapması

16. Alignment - Hizalanma

17. Awakening - Uyanış

18. Infinite-Infinity - Sonsuz-sonsuzluk

19. Finite-Finitude - Sonsu-sonluluk

20. Pedagogical - Pedagojik

FOOTNOTE EXPLANATIONS

¹ For the dualistic structure of traditional religions, see Hick (1966) and Tillich (1951).

² On the limits of human apprehension, see Kant (1781).

³ On the relationship between absoluteness and opposition, see Aquinas (1265-1274).

⁴ For the origin of Lazaman and Lamekan concepts, see Ibn Arabi (c. 1200).

⁵ On epistemological constructs, see Nietzsche (1886).

⁶ On the projection mechanism, see Jung (1951).

⁷ On internal fragmentation, see Assagioli (1965).

⁸ On the historical development of the concept of Satan, see Pagels (1995).

⁹ On Satan as a state of disconnection, see Fromm (1941).

¹⁰ On the externalization mechanism, see Becker (1973).

¹¹ On symbolic function, see Campbell (1949).

¹² On the mirror metaphor, see Watts (1966).

¹³ On pre-formal existence, see Heidegger (1927).

¹⁴ On the concept of Halsizlik, see Deleuze (1968).

¹⁵ On pure possibility, see Bohm (1980).

¹⁶ For parallels to the Laşekil concept, see Laozi (c. 6th century BCE).

¹⁷ On the relationship between form and perception, see Plato (c. 380 BCE).

¹⁸ On the dividing operation, see Nietzsche (1886).

¹⁹ On holistic approach, see Spinoza (1677).

²⁰ For an ontological reading of sin, see Kierkegaard (1844).

²¹ On deviation against existence, see Frankl (1946).

²² On the frequency deviation metaphor, see Maslow (1954).

²³ On disruption of alignment, see Rogers (1961).

²⁴ On Unity consciousness, see Wilber (1995).

²⁵ On criticism of the concept of punishment, see Foucault (1975).

²⁶ On the action-consequence relationship, see Hegel (1807).

²⁷ On internal friction, see Jung (1952).

²⁸ On the concept of torment, see Dante (1320).

²⁹ On the inner fire metaphor, see Milton (1667).

³⁰ On producing one's own fire, see Sartre (1943).

³¹ For reading heaven as a state of consciousness, see Augustine (c. 400).

³² On the cessation of conflict, see Merton (1948).

³³ On heaven as natural consequence, see Huxley (1945).

³⁴ On complete harmony, see Eckhart (c. 1300).

³⁵ On the beginning of alignment, see Suzuki (1949).

³⁶ On the function of worship, see Eliade (1957).

³⁷ On the practice of attachment, see Otto (1917).

³⁸ On prayer as orientation, see Buber (1923).

³⁹ On silence and prayer, see Underhill (1911).

⁴⁰ On the state of surrender, see John of the Cross (1578).

⁴¹ On free will debates, see Schopenhauer (1818).

⁴² On fate and freedom, see James (1890).

⁴³ On conscious action, see Csikszentmihalyi (1990).

⁴⁴ On awareness and freedom, see Gurdjieff (1950).

⁴⁵ On criticism of the concept of salvation, see Jung (1933).

⁴⁶ On salvation as awakening, see Assagioli (1973).

⁴⁷ On re-establishing contact, see Grof (1975).

⁴⁸ On the awakening function, see Wilber (2000).

⁴⁹ On individual responsibility, see Tolle (1997).

⁵⁰ On helical transformation, see Gebser (1949).